Maak kennis met mijn burnout

16 februari 2021

Na lang wikken en wegen, heb ik besloten om mijn verhaal eens op te schrijven. Om het gewoon maar eens te delen. Want ik heb een burnout achter de rug. Ik ben aan het herstellen. Gelukkig voel ik mij nu weer goed. Nouja, in ieder geval stukken beter. Waarom dan mijn verhaal delen? Hoezo zo open en bloot alles vertellen? Er is mij namelijk iets opgevallen. Sinds ik een burnout heb gehad, vinden mensen mij dapper. “Floor, wat dapper dat je iets deelt over je burnout.” Ik hoor ook vaak: “Goed dat je zo kwetsbaar durft te zijn.” Huh? Dapper? Kwetsbaar? Waarom zeggen mensen dat? Telkens als ik iets deel over hoe het met mij gaat, zijn dit ongeveer de reacties.

Hartstikke lief natuurlijk, maar hoezo dapper? Hoezo kwetsbaar? Grappig, want zo voel ik mijn niet. Telkens als ik iets post, krijg ik Linkedin Messages of Whatsapp berichtjes met daarin lieve woorden van mensen die ik ken of niet ken. Ze steken mij een hart onder de riem, en biechten op dat zij zelf ook ooit een burnout hebben gehad. Of aan het herstellen zijn of er middenin zitten. Maar ook zelfs dat men het bij henzelf ook aanziet komen maar weten niet hoe ze het kunnen voorkomen.

Ik voel een ontzettend groot stigma rondom een burnout. Terwijl bijna driekwart van de volwassenen er last van krijgt. Hállo, driekwart. Dat is toch absurd? En ondertussen is het dus eigenlijk nog steeds iets wat ‘not done’ is. Nou, nee, laat ik het beter zeggen. Er wordt niet over gesproken, want het is moeilijk te begrijpen. Vijf jaar geleden kreeg een goede vriendin van mij een burnout. Toen dacht ik: jee, neem even een maandje vrij, slaap lekker veel, werk even aan je mindset en hup mop, gaan met die banaan. Totdat je zelf onderuit gaat… En met een burnout opgescheept zit.

Dan heb je pas door hoe heftig het écht is, hoewel dat ook verschilt per persoon. Ik kan alleen het mijne doen, en mijn verhaal delen, en hopelijk inspireer ik hiermee weer anderen om er meer open over te zijn. Want we zijn allemaal schatjes die het goed proberen te doen, maar soms lukt het gewoon niet meer…

Nou, daar gaan we. 2016. Een geweldig avontuur ging van start. Alinea was geboren! Mijn ziel en zaligheid, en al mijn tijd en aandacht, ging naar Alinea. En wat genoot ik ervan met volle teugen. Mijn bedrijf groeide en groeide. Ik was druk, but I loved it. In een jaar tijd bouwde ik een mooi bedrijf uit. Nam mensen aan. Kreeg meer klanten. Nam mensen aan. Kreeg meer klanten. Ik merkte dat ik zelf wat moeite had met mijn eigen personeelszaken. Ja, inderdaad, bij de loodgieter thuis lekt het. Ik vond het gewoon moeilijk. Ik wilde graag lief zijn en goed werkgeverschap tot een kunst verheffen. Dus ik gaf veel weg. Veel van mijn grenzen, veel van mijn winst, veel van mijn goede intenties.

We zitten inmiddels in 2019. Help. Zwanger. Uhhh… Dat was niet de bedoeling. Maar Gert en ik zijn al lang samen (al 11 jaar), we wonen fijn, hadden een goed inkomen, waren gezond, dus ja… Knop om en accepteren. Van accepteren gingen we naar “hé, dit is eigenlijk echt heel tof en leuk!”. We kregen een vroege echo, zagen een hartje kloppen. Toen werd het toch allemaal wel heel heel heel erg echt. Hoewel Gert nog heel erg aan het idee moest wennen, was ik al helemaal om en keek ik heel erg uit naar dit volgende avontuur.

Maar helaas bij een volgende echo bleek ik een miskraam te gaan krijgen. Oh joh, wat was ik verdrietig. Ik vond het verschrikkelijk. Het proces wat daarna volgt was lichamelijk erg zwaar. Emotioneel gezien heb ik het best snel een plekje kunnen geven, want het had gewoon niet zo moeten zijn. Hoewel ik het nooit zal vergeten en er af en toe nog wel eens een traan om laat. Het helpt om het er met anderen over te praten. Wat blijkt? Heel veel vrouwen (en hun partners) hebben een miskraam gehad. WHUT? Waarom wordt hier niet over gesproken…?

In de tussentijd even snel verhuizen, want we hadden een casco nieuwbouwhuis gekocht. Ohja, en voor het eerst iemands contract niet verlengd, wat ik dus heel lastig vond, want ik wilde lief zijn.

Nou, tijd voor vakantie hoor. Even de boel de boel laten. Gert en ik gingen samen naar Zuid Afrika. Waar het dus niet veilig is. We hebben best wel wat plekken op de wereld al gezien, dus wij dachten: we can handle Zuid Afrika. Het was toch erg heftig. Een avondklok (nu heel normaal, toen nog niet), een lijk op straat, met beveiliging een wijk doorsteken, alles moet je met een uber doen in verband met gevaar op straat… Daarnaast kregen we beiden last van hartkloppingen door de malariapillen. De natuur was schitterend, geweldig. Net voor de vlucht terug werd ik ziek van spanning. Ik hou niet van vliegen, en op de een of andere manier nam de spanning de overhand. Pfoe, fijn om weer thuis te zijn.

Maar toen merkte ik al, dit gaat niet zo goed. Want ik was te druk. Ik wilde meer rust. Even bijkomen. Het welbekende: nog even dit afronden, en dan wordt het vast rustiger. Even de kantoorverhuizing achter de rug hebben (deed ik ook even tussendoor). Ook even de vakantieplanning op het werk rondkrijgen. Ja, ja, even dit, even dat. Toch voelt het alsof controle door je vingers wegglijdt als heel fijn zand.

Dat merkte ik vooral toen Ilse, mijn collega, uitviel door een verkeersongeval. Het was vrij snel duidelijk dat ze er echt wel even uit zou liggen. Wat was het heftig voor haar. Dat ongeval zette haar leven op z’n kop. En tegelijk ook die van mij. Want help, nu werd het nóg drukker. Mijn andere collega besloot te vertrekken. Dus toen had ik een bedrijf, veel klanten, en een lichaam dat riep: STOP NOU! Maarja, zo makkelijk geef ik niet op.

Het begon ermee dat we in Oostenrijk waren op wintersport. We zouden twee weken gaan: de ene week met mijn schoonfamilie, en direct daarna een week met mijn familie. Maar Corona stak de kop op en we moesten na 6 dagen weer naar huis. Ik was compleet overstuur. Want ik had die vakantie zo erg nodig, ik was nog niet klaar om weer aan het werk te gaan. In de auto heb ik uren gehuild en kon alleen maar jammeren dat ik niet kon gaan werken.

Eenmaal thuis probeerde ik er toch het beste van te maken. Dus ik knalde door en probeerde alle zeilen bij te zetten. Achteraf bezien wist ik gewoon niet hoe ik moest stoppen. Ik kende alleen maar het gaspedaal, geen rem. Ja, de rem van een dagje sauna, de rem van een weekendje weg. Maar niet de rem in mijn hoofd. En ik kende al helemaal de handrem niet. Daarom besloot ik om het gaspedaal wat minder in te drukken. Dat kon ik wel. Het besluit was genomen: ik ging halve dagen werken en mijn social life beperken tot mijn familie.

Ik vertelde mijn moeder hoe het met mij ging. Dat wist ze al wel, maar ze was nog niet op de hoogte van mijn dieptepunt de dag ervoor. Ze zei: Floor, het is klaar. En nu ga je stoppen. Je sluit de boel voor een paar weken. Afgelopen. Gert was het daar mee eens. Het leek wel een soort interventie bij een verslaafde. Maar het was precies wat ik nodig had. Iemand die zei: tot hier en niet verder. Dit moment was het begin van de acceptatie dat het zo niet langer kon. Ik had een burnout en moest er naar handelen.

De dagen daarna hebben Gert en ik klanten geïnformeerd. Dit was het zwaarste wat ik ooit in mijn leven heb gedaan. Toegeven dat ik het niet meer kon en anderen laten zitten met de shit. Althans, zo voelde het voor mij. Maar het moest en ik heb het gedaan.

In die paar weken zijn we op vakantie geweest. Dat was fijn. Ik voelde de verplichtingen van mij afglijden.

Maar het was zo moeilijk loslaten. Daarnaast was ik compleet overprikkeld. Series kijken was te spannend. Sommige boeken werden ineens te moeilijk. Muziek luisteren was echt niet te doen. Vriendinnen zien was veel te veel. Soms was zelfs familie zien te heftig. Dan lag ik ’s avonds op bed en zag ik allemaal flitsen. Kreeg oorsuizen. Kreeg overdag rare kippenvelaanvallen, mijn kaak ging op slot. Had geen stemgeluid meer, kon alleen nog maar fluisteren. Het was vrij duidelijk: ik moet de toko voor onbepaalde tijd sluiten, want ik ben voorlopig nog wel even uitgeschakeld.

Dus weer klanten informeren. En ook Ilse vertellen dat ik haar moest ontslaan. Dat was echt verschrikkelijk. Ik voelde een verantwoordelijkheid voor haar en haar gezin. We werkten ook zo fijn samen en hebben zo veel aan elkaar gehad. Ilse is namelijk echt een kanjer. Maar ook nu: ik kon echt niet anders. Dus ook door die zure appel heen gebeten. En weer terug mijn hol in om te herstellen.

De ene dag ging over in de andere dag. Mijn moeder zei: “Floor, de zon komt iedere dag weer op, de zon gaat iedere avond weer naar beneden. Je staat op en je gaat weer naar bed. Er komt een dag dat je je weer wat beter gaat voelen.” En dat is ook hoe ik mij gevoeld heb. Het komt wel weer goed. Maar het liefst zo snel mogelijk natuurlijk. Ik was wel een beetje klaar met dat niks doen. Ik heb iedere minuut van Tour de France gekeken, staren naar fietsende mannen. Hoewel ik er niets van snapte, was het rustgevend en kalmerend. Heb kilometers gewandeld. Heb heel veel gelezen. Maar er veranderde niet echt iets. Nu kan ik zeggen dat er wel veel veranderde, zoals dat ik leerde om rust te nemen en dat ik leerde om te genieten van de natuur.

Ik had mij al eerder aangemeld voor een programma van Tony Robbins, je weet wel, die Amerikaanse ‘I am not your Guru’ goeroe. Van donderdagochtend 9.00 tot zondagavond 00.00. “Hoe dan?”, dacht ik? “Hoe ga ik dat allemaal volgen? Ik had niet eens de energie om boodschappen te doen! Maar ik dacht: iedere minuut dat ik mee kan doen met het programma is meegenomen en ik probeer het vol te houden tot de eerste pauze. Dan stop ik. En dan morgen weer een nieuwe dag.” Gert deed ook het programma mee, want het was een live online event, dus we konden het samen doen. Ik begon als een dood vogeltje, moe en leeg. Wat er toen gebeurde was voor mij een wonder.

Pas om 18.00 was de eerste pauze. En ik deed nog mee! Ik stond te dansen en te juichen in de woonkamer, geheel in de Tony Robbins stijl. Voor het eerst in maanden voelde ik weer mijn sprankel. Mijn glitters. Mijn rainbow-unicorn-vibes. Wat heb ik staan lachen en huilen tegelijk. Er kwam zo veel ellende en energie los. Natuurlijk heb ik de dag volgemaakt tot 23.00 en daarna uitgeput weer in slaap gevallen.

Volgende dag weer opnieuw, en opnieuw. en nog eens opnieuw. 4 dagen heeft Tony Robbins en zijn team mij weer de handvatten gegeven om weer de power te voelen die ik zo ontzettend veel in mij heb. Want YES! Ik heb power!!!!!!! Wat heb ik dan eigenlijk geleerd, vraag je je vast af… Want dit klinkt te mooi om waar te zijn. Is het niet. Het is écht. Tony Robbins legt je uit wat je moet doen in het leven om er het maximale uit te halen. Hij geeft je life hacks over je gezondheid en een positieve mindset. Kortgezegd, heel heel heel erg samengevat leer je dat je lichaamshouding, je persoonlijke overtuigingen en de manier waarop je praat jouw mentale en fysieke gezondheid bepalen. Wow, die trics had ik echt nodig om uit een negatieve spiraal te komen.

Inmiddels voel ik mij stukken beter. Ik praat over wat ik heb meegemaakt, en dat lucht op. Ook dit opschrijven geeft ruimte in mijn systeem. Mensen, deel als je iets heb meegemaakt. Een vriend van Gert zei, toen we de miskraam met hem bespraken, dat als je dingen deelt die leuk zijn dat ze dan groter worden, en als je dingen deelt die niet leuk zijn dan kleiner worden. Dat is zó waar.

De toekomst zie ik weer kleurrijk tegemoet. Heb weer zin in nieuwe dingen. Mijn moeder is genezen verklaard en het gaat goed met haar. Ik weet weer wat ik belangrijk vind. Gert, familie en vrienden. Daarna komt werk. Mensen die mij goed kennen weten ook echt dat ik van mijn werk hou. Maar ik hou meer van Gert, mijn familie en mijn vrienden. En van mijzelf. Hihi, jup, daar staat het op papier. Wiehoeee, weer tranen in mijn ogen… Van geluk.

Ik ben Tony Robbins dankbaar voor wat ik van hem heb geleerd. Ook en vooral ben ik Gert dankbaar voor alles wat hij voor mij heeft gedaan in tijden dat ik niks kon. Mijn familie die voor mij klaarstond ieder moment van de dag (en nacht), en mijn vrienden die naar mij luisterden zonder oordeel en mij nog steeds leuk vonden ook al zei ik keer op keer onze dates af omdat ik simpelweg niet de energie had.

Als jij in een sleur zit, of je zit vast, of je voelt je gewoon ellendig en je trekt het gewoon even niet meer. Volg dan asjeblieft het programma Unleash the Power Within van Tony Robbins (klik op Experiences en dan Unleash the Power Within). Ja, ik ben een fan en een promotor. En ik weet, ik predik dit vaak, ongevraagd advies is niet gewenst. Maar ik vertel je dit omdat ik geloof dat er veel mensen zijn die vastlopen en ik weet dat Tony Robbins met zijn programma jou kan helpen. Het is 4 dagen in maart, 4 tot en met 7 maart, 15 uur per dag, harstikke intensief, maar iedere vezel van je lijf zal er blij mee zijn. Meedoen kost $495. Geloof me als ik zeg dat het je leven positief verandert. En als je in maart niet kunt, dan kun je het programma ook in juni volgen. Deze kaartjes zijn nog niet te koop op zijn website, dat zal vast binnen een aantal dagen kunnen.

Dank je wel voor het lezen van mijn verhaal. Ik hoop dat ik jou of anderen mee kan helpen. Deel jouw verhaal en het wordt écht kleiner.

Informatie Tony Robbins
TERUG NAAR HOMEPAGE

Hopelijk heb je wat aan mijn verhaal gehad. Praat over je burnout en over wat je meemaakt in het leven. Je bent niet vreemd, je bent een mens. Pak je problemen aan en ga weer genieten van het leven.

Informatie over Tony Robbins